Op zaterdagochtend vertrokken wij vol goede moed voor ons tweede motor weekeinde dit jaar. Met de lessen geleerd in het eerste weekeind was het pakken van de motor een eitje, ook de passende reistassen voor in de zijkoffers waren een welkome verbetering. Redelijk op tijd, iets over half 9 reden we de stoep af eerst weer even sap voor de motor halen. De route, na de tweede poging goed op het scherm en oren gingen we van start.

Het mooie weer liet nog even op zich wachten, nu was het begin van de rit ook niet echt heul spannend. We reden op de snelweg tot vlak voor Aken, en daar scheen de zon overweldigend en werden de wegen steeds mooie. Smaller en kronkeliger dat is waar je met een motor op wil rijden, onze eerste stop was het 3 landenpunt. We kwamen daar rond de klok van 12:00 aan. Eerst even de uitkijk toren in, wat is het daar ontzettend mooi! Na een kop koffie/thee en een punt kersenvlaai stapten wij weer op om ergens in de buurt een lunchplaats te zoeken.

Die lunch zal ik niet zo snel vergeten denk ik, toen ik net op de kaart de track over de route legde en in zoemde op de lunch plek…. dacht ik daar lagen we plat. Ik zal proberen het uit te leggen, het klinkt erger dan dat het gelukkig was. Ik vond een leuk plekje in het bos om te lunchen, in draai een parkeerplaats op en bij het remmen glijd mijn voorwiel weg op het natte mos en moest ik van de motor af springen. Linda meer verbaasd oven mijn sprong dan de uitgeleden motor stapte af met een blik van “zet je hem altijd zo neer”.

Vlug zetten we de motor overeind en start ik hem even voor de zekerheid, er was niets aan het handje. Achteraf bleek er toch een armsteun verbogen te zijn, gelukkig niets ernstigs. Na de heerlijke lunch ging de rit weer verder, de route was fantastisch sommige stukken herkende ik zelfs van streetview. Langs de Sauer stopte we bij een brug die ik op de kaart gezien had, daar aten we een appeltje en strekte even de benen, een leuk plekje om even wat foto’s te maken. Gezien het aantal spinraggen in het dak op de brug kreeg deze burg van ons de naam de spinnenbrug. De officiële naam is overigens de Alfred Toepfer Brücke, wij stonden aan de Luxemburg kant. Loop je er overheen ben je in Duitsland, dat leverde weer twee smsjes van KPN op.

We reden een stukje door het Müllertall gebied, een schitterend bosrijk berggebied met veel rotsen, en daar houden Linda en ik ontzettend veel van. We zaten beide te genieten van de wegen en het fantastische landschap, wat een cadeautootje om hier te mogen en te kunnen rijden. Om de beurt was owh.. wat mooi!!

We reden door naar Pommerloch, waar we onze eerste overnachting hadden in B&B Pommerloch. Na de motor voor de derde keer geparkeerd te hebben, steeds dichter bij de ingang maar vooral steeds rechtere ondergrond. Een keer liggen op een dag leek mij voldoende. De B&B was perfect mooie ruime kamer met tv en koelkast, voor die prijs echt heel lux. Toen we ons een beetje opgeknapt hadden en de motor zooi geruild was voor lichte kledij trokken we Pommerloch in voor het avond eten. We kwamen er snel achter waarom Pommerloch, Pommerloch heet. Het is een gat er wonen max 150 mensen en die eten allemaal pizza er was namelijk alleen een pizzahut. Waar we overigens heerlijk gegeten hebben, naast de 70 woningen waren er ook zes benzinestations een mega schoppingcenter een grote Aldi en een grote Lidl. Bij één van de benzinestations was zelfs een pallet grootverbruik verkoop.

Dag 2

Na een heerlijke nacht in Pommerloch begaven wij ons naar het ontbijt buffet, net als de kamer was hier werkelijk niets op aan te merken. Als het wilde kon je zelf een ei bakken, dit hebben wij niet gedaan maar het had gekund! Onze snode plan om een paar broodjes mee te jatten voor de lunch viel een beetje in het water, 3 dames hielde het buffet en alle gebruikers hiervan scherp in het oog. Er stond een bordje dat het € 10,- kost om een lunchpakket mee te nemen, dat vonden we wat overdreven. Wel was één van de dames zo vriendelijk onze thermoskannen te vullen met theewater, dat dan weer wel..

Voor broodjes konden we kiezen voor de mega ALDI of de mega LIDL, het is de aldi geworden en voor € 0,97 hadden we voldoen broodjes. Op het parkeerterrein waar ik op de motor was blijven wachten had ik de aandacht getrokken van een lokal die naar mijn idee nog nooit een motor gezien had, hij zat op zijn knieën naar mijn voorwiel te kijken dus de aandacht was niet voor mij. Ik vind zoiets al snel een gênante vertoning en weet er niet goed raad mee. De redding in de vorm van Linda kwam er gelukkig al snel aan en daar gingen we weer. Pommerloch lag alweer snel achter ons, een rare plaats!

Het eerste deel van de route was begonnen, totaal stond er zo’n 250 km op de rol voor vandaag, een lekker rustig dagje dus. We begonnen langs de grens tussen België en Luxemburg en zelfs door een stukje België, goed voor 2 smsjes van KPN (maak dat toch eens Europees). Enkele delen van de route stonden borden, we mochten daar dus officieel niet in. Maar op de eerste dag negeerde ik al 3 afgesloten wegen, waar we gewoon door konden. Dus ook deze borden hadden we maar even niet gezien. Het bleek een schitterend landweggetje te zijn, door een prachtig stuk natuur.

Er waren ook twee grind paden in de route, die heb ik niet genomen ze waren ook vrij eenvoudig te omzeilen. Ik heb die wegen achteraf uit de route gehaald ik zal ze op de site ook nog even aanpassen. Na een uurtje rijden kwamen we bij een soort stuwmeer met een smal dijkje. We zijn er even gestopt voor een kopje thee, Linda heeft hier echt prachtige foto’s gemaakt. Ik zeg het nog maar even “wat is het hier mooi!” Dat hebben we elkaar met enige regelmaat laten weten.

We reden weer verder, weer een flink stuk naar boven richting Wiltz één van de leuke plaatsjes waar we door heen gereden zijn en overal kom je motorrijders tegen en misschien tegen beter weten in, ik zwaai naar allemaal ook al zwaait niet iedereen terug het blijft een leuk motor dingetje. Na Wiltz reden we bovenlangs naar Kautenbach, op advies van motor maatje Mike en hij heeft niets te veel gezegd zalige omgeving en de ene haarspeld na de ander het ultieme genieten. Gelukkig vindt Linda dit ook heel erg leuk, zo genieten we er samen van!

We zijn nog één keer gestopt bij een stuwmeer wat aangelegd is, het is mij nog niet duidelijk hoe het water op een economische manier weer boven komt. Route deel 1 was een groot succes net als de heen weg, we beginnen aan deel 2 van de route richting de moezel naar Treis-Karden. Route deel 2 deed niet onder voor de vorige routes, het was me aardig gelukt met myroute-app. Wel weer een keer verkeerd gereden, waarbij ik weer eens op een fiets pad reed, keren is dan wel een soort van uitdaging. Het kwam allemaal weer goed, we vervolgde de route naar hotel Bike-Inn.

Daar aangekomen snel de motor zooi weer uit en eerst even naar de druiven kijken, daarna een stukje langs de moezel. Na het nuttigen van een heerlijke schnitzel  weer terug langs de moezel naar onze laatste rustplaats van die dag, helaas zonder WiFi dus geen facebook verslag kunnen maken.

Dag 3

Het gaat allemaal weer veel te snel, na een goed nacht slapen zitten we aan de ontbijt tafel, hier hadden we al eerder ontbeten en op zich is er niets mis mee, vers brood, beleg een beetje fruit. Ik miste wel het eitje, ik eet bij het ontbijt thuis nooit een eitje. Maar buiten de deur eet je op een of andere manier dan toch iets anders. Ik drink dan ook houdbare melk. Geen WiFi geen eitje. Het zijn niet de ergste dingen, maar ze blijven wel hangen.

De terugreis, geen vaarwel want wij gaan hier zeker terug komen. Ik denk dat ik ook namens Linda kan zeggen dat ons hart in dit gebied en wijde omgeving ligt, en we hebben nog lang niet alles gezien hier. We houden beide van bergen, bossen en rotsen en kunnen dus voorlopig ons hart ophalen hier.

We vertrekken uit Treis-Karden, na de traditionele afscheids foto bij de garage, het is verder best een leuk hotel als je niet al te hoge eisen stelt aan luxe. Je bent er wel onder motorrijders, dus een hoge ons kent ons factor en dat is op zich wel gezellig. We volgen op de terugweg de moezel naar de plek waar deze uitmond in de rijn op de kaart leek mij dat wel een foto stop waard, en niets is minder waar. Jammer dat er nog een concertpodium stond wat afgebroken werd, maar het is een bijzondere plek waar Linda weer een hoop leuke foto’s geschoten heeft. Ik herkende er zelfs een aantal segmenten van de muur uit Berlijn de plek heet officieel de Deutsches Eck.

Tot aan Bonn was het nog leuk rijden, daarna werd het snel minder, veel binnen bebouwd kom met stoplichten en 30 km zones we reden door tot Keulen, daar bezochten we het bedrijf Kollmorgen. We werden er warm onthaald met thee en heerlijke broodjes. Na een uitgebreide rondleiding door het gehele bedrijf ging de rit rond een uur of 3 weer van start. Na een tijdje modderen waren wij het zat en zochten de snelweg richting huis, dat had ook nog wel een andere oorzaak maar die doet hier niet ter zaken.

Kort gezegd viel de terug weg een beetje tegen, maar dit neemt niet weg dat we een geweldig weekeinde achter de rug hebben. We hebben mooie foto’s en filmpjes en nog iets wat niemand ons meer af kan pakken, fijne herinneringen van veel mooie en fijne momenten. 

Linda & Hans.